حالت چطوره ؟ خوبي ؟

خوب خوب خوبم ، عالي .

................................

اين پاسخ هميشگي و يا در بيشتر مواقعي است كه دوستان من مي شنوند در پاسخ به احوال جويي هاي معمول يا از سر دلتنگي . روزي يكي از همين گرامي دوستان همين جواب را شنيد در چهره و نگاهش كمي تعجب غليظ هويدا شد . به شوخي گفتم نگاهت منو هم به شك انداخت به گونه اي كه فكر كردم حرف و جوابم عجيب و غريب بود ه . اين نوع واكنش تعجب و همراه با ناباوري دوستان قبل از اين هم بود اما متوجه شدم تقريبا بيشتر آنها باور نمي كنن و خوب خوب بودنم را كمي غلو آميز ميدانن يا بر حسب عادت و دادن انر‍ژي مثبت تفسير مي كنند . اما حقيقت اين است كه خودم هم نمي دانستم چرا اين جواب را انتخاب كرده ام تا اينكه بلخره يافتم دليلش را و چرايي اين خوب خوب گفتنم را كشف كردم در اين سخن فرانكل كه مي پرسد : اگر هنگامي كه در حال شنيدن قطعه ي موسيقي مورد علاقه تان هستيد كسي دست بر شمانه تان بزند و بپرسد زندگي معنايي دارد يانه ، آيا پاسختان مثبت نيست ؟ همين پاسخ را ميتوان از فردي علاقمند به طبيعت كه بر قله ي كوهي ايستاده ، يا انديشمندي در حال سخنراني الهام بخش و هنرمندي در برابر يك شاهكار هنري شنيد . پس من حالم خوب است چون هميشه و يا در اكثر مواقع در حال نوشتن هستم يا به ايده اي جديد يا به تجربه اي نو در گير هستم چه از طريق غم ها و سختي ها چه از طريق خرسندي ديگران و شادماني آنها و حتي از كسالت موجود و نيز ازحماقت و نفرتي كه ممكن است بر عليه من در حال اقدام است .